Czuję się jak Bogini zamknięta w bursztynie

Widzę świat zniekształcony przez jego ściany

Wiem że naprawdę on tak nie wygląda

Lecz czy wiem to naprawdę, czy wiem

Czasami mażę lecz zaraz tu rzeczywistość mnie wchłania

Chcę poczuć oddech śmierci by wiedzieć że żyję

Czasem gdy noc nastaje

Moje ciało tęskni

Za dotykiem dłoni

Gdy jednak otwieram oczy

Jedynie ciemność mnie wita

A ja sama znów zasypiam

Czas przemyka się między myślami mymi

Zagubione skrawki tylko zostawiają ślad

Brak całości, dnia, godziny, minuty

Są tylko sekundy, tak szybko to gna

Gubię się wśród kartek kalendarza

Budząc się nawet nie znając daty

Zrywam się i pędzę wciąż przed siebie

Gubiąc nawet wiedze, kim i dlaczego jestem

Chciałabym się zatrzymać, choć na chwile

Poczuć czas dający, choć skrawek nadziej

Utrwalić chwile uśmiechu i szczęścia

By móc do nich wrócić

Gdy los pcha w moje oczy słone łzy

Jednak szczęście przemyka dalej

Nie pozwalając nawet dotknąć skrawka swych szat

I co ja mam począć …

 ------------------------------------------------------------------------------------------------

Dziękuję za komentarze.

Jest mi strasznie miło, że ktoś czyta to, co pisze.

Postaram się pisać, choć raz na tydzień, ale nie obiecuje niczego.

Dziękuje i pozdrawiam J

Urodziła się by umrzeć.

Zakochana w życiu i wszystkim, co żyje.

Jednak ciągle pamiętała, jaka będzie przyszłość.

Czy taki los jest Klucza?

Ze pamięta czas swego poprzedniego życia.

Że łzy padają jedna za drugą opłakując tych, co doprowadzą ją na śmierć.

Opłakując życia poświęcone by inni mogli żyć.

Klucz … istota, w której sercu jest to, czego nie ma w sercach innych.

Dlaczego zna swój los?

Dlaczego chce się poświęcić?

Czy ktoś to zrozumie?

Że oddać życie za innych to dla niej serca siła.

I czemu jest tak samotna…

Pewna Kapłanka pokochała człowieka

W jej sercu wzniecił się pożar

On chciał oddać za nią życie i ocalił ją

Miłość trwała krótko

Gdyż kapłanka rozdzieliła się

On chciał odnaleźć tą drugą

I w końcu znaleźli się

Miłość do Kapłanki wygasła

W jej sercu pozostał jednak żar

W cień się usunęła

By nie zakłócać miłości ich dwojga

I zapomnieć chciała

Lecz on ciągle czegoś żądał

Swą mądrość i mocy dar

Oddała w ręce drugiej

By on więcej nic nie żądał

Lecz on coraz więcej chciał

W końcu nie miała nic

A on ciągle żądał

I zmienił się w bestie

A w jej sercu żar pozostał

Rzucał obelgi, kpił z jej bólu

Gdy łowcy go wytropili

Oddać życie za niego poszła

Gdy miecz już jej głowę miał ściąć

Łowca zlitował się

Kazał jej odejść i nigdy nie wrócić

Bezpieczny człowiek to samo jej rzekł

Więc odeszła, by nikomu krzywdy nie czynić

W duszy pozostał żal

I miłości popioły

Chciałam odnaleźć nadziej i pomóc pewnej osobie

Lecz to, co usłyszałam o niej bardzo mnie zabolało, zachwiało moja,
wiare wobec jej słów i podważyło jej prawdomówność.

Teraz została mi Tylko moja Kochana Przyjaciółka i jeden
sprytny „Facet”, który potrafi mnie pozytywnie zaskoczyć.

Lecz to nie zmienia faktu ze się zawiodłam :(

Nie wiem co mam z sobą uczynić i co mam dalej zrobić :(

…

Odrzucając przeszłość nie patrzyłeś w przyszłość

Odrzuciłeś, co trwało od lat

Zaślepiony wizją szczęścia i spełnienia

Zapomniałeś, że szczęście Twe wywodzi się z cienia

Błędy odciąłeś nożem zapomnienia

Jednak blizny zostaną, zostaną cierpienia

Nie spalisz do szczętu mostu żadnego

Bowiem paląc je zaprzeczasz własnemu istnieniu

Niszcząc przeszłość zaprzeczasz sam sobie

Kaleczysz tych, co myślą o Tobie

…

„...Błędów nie da się naprawić ale sam fakt ich istnienia i chęć poprawy są istotne...”

...

Nad zapomnianej zeki brzegiem stoje

W oczach łzy już dawno wyschły

Nie mam sil płakac

Brak sił by myśleć o sobie

Poświęciłam swe życie innym

I inna byc nieumiem

....

Zmieniłam szablon...

Troszke czasu mi zajeło jego przygotowanie, i wykonczenie jeszcze zajmie ale przynajmniej sama go zrobilam...Dzienkuje za pomoc mojej Przyjaciółce :)

Dziekuje Moja Droga!

...

W moim sercu....

Gości smutek i nadzieja....

Wykreśliłeś mnie z histori swego życia...

Nic nie zmieni tego już....

Wyklenta i znienawidzona przez Twe serce...

Kiedyś mieszkałam w sercu Twym...

Wtedy dałeś mi coś cennejszego niż nadzieja...

Teraz już wykreśliłeś mnie z histori sweg życia....

Nic nie zmieni tego już...

Pozostaje w sercu smutek...

Brak bliskosci mi doskwiera...

Lecz czas goic rany nie chce...

Pozostaje mi nadzieja...